Welkom bij Burgergazet

Niks vernielen hier

Leden login

Wachtwoord vergeten?

Voor het volk

We hebben dus een nieuwe regering. Daar hebben de diverse onderhandelaars 215 dagen over gedaan. We hebben inmiddels de bordesfoto mogen aanschouwen en donderdagavond hebben we mogen ‘genieten’ van de gesprekjes die werden gevoerd met de nieuwe verantwoordelijke bestuurders. Het was de bedoeling, dat we ze iets beter leerden kennen, want ‘ze’ doen het voor het volk, zeggen ze..

De witte, gebloemde schoenen van één van de drie vicepremiers, Hugo de Jonge, trokken wel de aandacht. Nu gaat het natuurlijk vooral om de deskundigheid van zo’n bestuurder en zal zijn schoeisel mij aan mijn anus oxideren. Ik had het ook niet erg gevonden als Hugo zich prettiger had gevoeld met zijn voeten gestoken in vrolijke pantoffels, maar op de bordesfoto dacht ik even dat we hadden te maken met de nieuwe trainer van het Nederlands Elftal.

Maar Hugo ziet geen probleem: “Er is geen reden om somber en saai door het leven te gaan”, merkte hij desgevraagd op. En daar heeft Hugo natuurlijk wel een punt. Niemand wil graag somber en saai door het leven gaan. Als je beschikt over een goede gezondheid en een royaal gevulde buidel, kun je je veel vrolijkheid en kleurrijke kleding dan wel schoeisel permitteren. De uitzonderlijke hoedenparade op Prinsjesdag is daar een voorbeeld van.

Voor Jan met de pet en ook voor zijn vrouw ligt dat vaak heel anders. Als Jan witte schoenen wil dragen, zullen het gympen zijn van de goedkoopste soort, desnoods van de rommelmarkt en zijn vrouw zal een ‘vrolijk’ hoedje zelf moeten maken van een afgedankte jurk.

En dan kom ik meteen op de, door journalisten veel gestelde, vraag, hoe het toch komt, dat zo veel mensen, zo weinig vertrouwen hebben in de politiek. Politici en vooral Mark Rutte hebben hun strategie gewijzigd en komen tegenwoordig met het antwoord, dat ze de kritiek wel begrijpen, terwijl ik ervan overtuigd ben, dat ze er niets van (willen) begrijpen.

Politici spreken een heel andere taal dan de bevolking waar ze voor zeggen op te komen. Er wordt gesproken over ‘gewone’ Nederlanders’ die er allemaal op vooruit gaan. We weten nog steeds niet wie die gewone Nederlanders zijn. Veel Nederlanders dienen zich, naast de landelijke overheidsregels, te houden aan regels die door hun gemeentebestuur zijn vastgesteld. In toenemende mate dienen mensen, dus ook ouderen, hun vragen en problemen per computer met de gemeentelijke ambtenaren te ‘bespreken’.

Steeds meer mensen kunnen alleen nog met de overheid communiceren (en ook andere instanties) als ze beschikken over een DigiD en een ‘geverifieerd mobiel nummer”, zoals dat in diverse mailcontacten wordt vermeld. Noodzakelijke, periodieke bezoeken aan een ziekenhuis gaan gepaard met stevige parkeertarieven en vervolgens dien je je per computer te melden. De digitale mogelijkheden, met alle daarmee gepaard gaande problemen voor veel mensen, zijn inmiddels onuitputtelijk geworden en de menselijke factor is bijkans verdwenen.

Ook een bezoekje aan veel binnensteden is vanwege de steeds maar hogere parkeertarieven niet leuk meer. Voor veel, met name oudere, mensen is het openbaar vervoer geen realistische optie. De bus vertrekt niet bij je in de buurt, op een tijdstip dat het jou niet uitkomt en stopt op een plaats waar je niet moet zijn. De tocht naar huis stuit op dezelfde problemen. Iemand bij mij in de buurt en moeilijk ter been is, wil op zaterdag graag met haar man ’naar de stad’. De zaterdag is gezien de werkzaamheden van haar man de enige mogelijkheid. Maar de bus rijdt, vanaf een voor haar gunstige instapplaats, alleen op werkdagen.

Het ‘alternatief’ is anderhalve kilometer lopen naar een andere bushalte. Ze heeft een mail gestuurd naar haar gemeentebestuur en het vervoerbedrijf, maar gelijk meneer Van Dale wacht ze nog steeds (nu al twee maanden) op antwoord. Haar man komt volgende maand zonder werk te zitten en gezien zijn leeftijd zijn de vooruitzichten uiterst somber. Dat lost hij ook niet op met witte, gebloemde schoenen. Trouwens, daar heeft hij het geld niet voor.

Van het UWV moet hij straks elke week solliciteren. Zijn zwager doet dat al anderhalf jaar en heeft op ruim honderd, serieus geschreven, sollicitatiebrieven nooit antwoord gekregen. Ze staan al twee jaar ingeschreven voor een aangepaste woning, maar de woning waar ze graag heen willen, is onlangs gegund aan een gezin uit Syrië. Dit zijn zomaar enkele probleempjes van gewone, normale Nederlanders.

De afgelopen tijd is het schuurtje van twee oudere mensen bij mij in de buurt opengebroken en zijn hun fietsen gestolen. Er zijn door enkele buren wel twee licht getinte medeburgers gezien op het tijdstip van de diefstal, maar juist vanwege het noemen van die kleur heeft de politie niet veel interesse voor deze criminele daad.

Als een gek in Las Vegas 59 mensen vermoordt en ruim 500 verwondt, dan opent ons ‘objectieve’ nieuws met een bericht dat de dader een ‘witte man’ was. Als de man niet wit was geweest, dan had men niet over de kleur gesproken. Veel mensen hebben bezwaar tegen de selectieve wijze waarmee onze overheid omgaat met zogeheten ‘vluchtelingen’ en weigert te praten over gelukszoekers en extremistische moordenaars. Lieden die zich verschuilen tussen de massa echte stumpers.

En dan horen we de politici praten over hun vermeende inspanningen voor ‘de bevolking’. Financieel hebben politici voor zichzelf fantastische regelingen bedacht. Ze worden rijkelijk beloond, ook als er eigenlijk niets te belonen valt. En dan zo’n fantastische wachtgeldregeling. Ik denk nog even aan Ybeltje Berckmoes (VVD) die bijna zes jaar lang niets in de Kamer heeft gedaan, maar toch 38 maanden mag genieten van een riante wachtgeldregeling.

Naast al die gewone mensen die echt wel redenen hebben om ontevreden te zijn, denk ik aan 1,4 miljoen gewone mensen die naar aanleiding van hun vaak beroerde levensomstandigheden hebben gestemd op de PVV. Mensen die blijkbaar volgens de huidige politiek zeer ongewoon zijn, want er ligt om de PVV een cordon sanitaire.

Met andere woorden, de partij is buitenspel gezet, wordt genegeerd en de desbetreffende kiezers worden niet vertegenwoordigd. Toch durft men dit democratie te noemen. En of je nu, zoals Ank Bijleveld, als een knalgele kanarie op het bordes staat, of met witte, met bloemen beschilderde, schoenen; je verhoogt je geloofwaardigheid er niet mee. Kortom, veel politici zijn voor mij zeer ongewone mensen die van uw en mijn geld zichzelf financieel graag riant verzorgen, graag met woorden spelen en geen boodschap hebben aan, wat ze noemen, het gewone volk.

De naam van het huidige regeerakkoord: ‘Vertrouwen in de toekomst’ is voor veel mensen dan ook een lachertje.

 

Tags: , , , ,

Laat een reactie achter