Welkom bij Burgergazet

Niks vernielen hier

Leden login

Wachtwoord vergeten?

Saamhorigheid

Het is een artikel van Marie-Thérèse Roosendaal, getiteld: ‘Het wonder van saamhorigheid’. Het staat op de digitale Telegraaf en het is geplaatst op 23 december 2017, maar ik las het pas zondag, 21/1/2018. Er werd over verschillende mensen gesproken en diverse ‘deskundigen’ werden geciteerd.

Natuurlijk ging het over Eberhard van der Laan, maar ook over een zekere Appie. Appie? Nee, geen Albert Heijn maar in dit geval gaat het over een 20-jarige Nederlands-Marokkaanse voetballer (Ajax) die in werkelijkheid Abdelhak Nouri heet en die de liefkozende naam Appie heeft meegekregen. Hij werd vorig jaar getroffen door een hartstilstand met als gevolg ernstige hersenschade. Appie leeft/ademt nog wel, maar dat is dan ook alles.

Nu heb ik weinig met voetballen, dus ‘Appie’ zei mij in eerste instantie niets. Zeker niet in een artikel over saamhorigheid in de voetbalsport. Marie-Thérèse heeft het over de overweldigende saamhorigheid na het overlijden van Eberhard van der Laan en het noodlot dat Abdelhak Nouri trof.

Met enige regelmaat zien we na het overlijden van bekende persoonlijkheden, ongelukken als de ramp met de MH17 en dus ook na een gebeurtenis waar ‘Appie’ door werd getroffen, verdrietige, huilende en soms wanhopige mensenmassa’s. Dat was zo, dat is zo en dat zal ook altijd zo blijven.

U kent zelf de voorbeelden, variërend van het dodelijke ongeluk van Lady Di, de dood van André Hazes tot de moord op Pim Fortuyn. Ik heb het dus niet over de georkestreerde beelden zoals we die wel eens zien uit dictatoriale landen zoals Noord-Korea. Inderdaad, die saamhorigheid op zo’n droevig moment lijkt op eendrachtigheid, eensgezindheid, solidariteit en lotsverbondenheid.

In het artikel lees ik meningen dan wel standpunten van een mentaliteitshistoricus, massapsycholoog en een sociaal psycholoog. In al hun woorden zullen wel een kern van waarheid zitten, maar ik blijf over die vermeende saamhorigheid toch iets anders denken. Meestal is het kortdurend alvorens mensen elkaar weer in de haren vliegen.

Ik denk regelmatig terug aan de moord op Pim Fortuyn. Negen dagen na de moord haalde ‘zijn’ partij, de LPF, bij de Tweede Kamerverkiezingen, 26 zetels! Ongekend in onze parlementaire democratie. En al die zetels waren al na korte tijd weer verdwenen, omdat er van de saamhorigheid niets was overgebleven en men elkaar de tent had uitgevochten.

Eigenlijk verbijsterend. De lieden die vóór de moord op Fortuyn van demoniseren hun hobby hadden gemaakt en daarmee hebben meegewerkt aan het klimaat dat voor Volkert van der Graaf aanleiding is geweest om zijn maniakale, dodelijke schoten te lossen, werden nooit ter verantwoording geroepen. De meest walgelijke uitspraken kwamen volgens mij van de journalist, schrijver en Oranje-archivaris Matty Verkamman.

Matty, andere ‘columnisten’, maar ook politici hielden zich vooral bezig met haatzaaien. Het is voor mij nog steeds een raadsel waarom dat allemaal ongestraft bleef en Geert Wilders zich voor de rechter moet verdedigen voor zijn ‘minder, minder, minder,-uitspraak’. Van die overweldigende saamhorigheid, kort na de dood van Fortuyn is maar weinig overgebleven.

Ik zou ons land eerder een land van versnippering willen noemen. Kijk naar al die verschillende kerkelijke groeperingen die zich allemaal beroepen op dezelfde bijbel. En dan heb ik het nog niet eens over de andere religieuze overtuigingen.

Ook aan politieke partijen hebben we geen gebrek. We hebben socialisten, communisten, sociaaldemocraten, liberalen, gereformeerden, hervormden, christelijk gereformeerden tot en met zelfs een dierenpartij, weliswaar door mensen vertolkt, want een sprekende papegaai zal het tijdens debatten niet al te best doen. En bij de komende gemeenteraadsverkiezingen zal de versnippering nog veel groter zijn. Ook dan zal er geen sprake zijn van echte saamhorigheid.

Natuurlijk moeten verdrietige gebeurtenissen niet eeuwig aan je blijven kleven, wat niet wil zeggen dat je er niet met enige regelmaat aan terug denkt. Het verlies van een dierbare; partner, kind of anderszins, is jouw persoonlijke belevenis. Na zo’n gebeurtenis is het mooi als je in staat bent weer nieuwe energie te verzamelen voor die tijd die nog gaat komen. Een tijd waarin je je ervan bewust bent hoe betrekkelijk alles eigenlijk is.

Besteed je tijd aan (het opbouwen van) goede relaties met anderen, laat slechte eigenschappen geen kilo’s wegen terwijl goede eigenschappen slechts op grammen mogen rekenen. Kijken naar wat ons bindt en niet naar wat ons scheidt. Dat zou al een mooi begin zijn van een nieuwe vorm van saamhorigheid.

Wellicht een taak voor kerken en politieke partijen om daar eens wat meer over na te denken, vooral tijdens de perioden zonder afgrijselijke gebeurtenissen.

 

 

 

Tags: , , , ,

Laat een reactie achter