Welkom bij Burgergazet

Niks vernielen hier

Leden login

Wachtwoord vergeten?

Noodkreet

Duitse agente is het zat: “ik word voor politiehoer uitgemaakt.” Het is de kop van een artikel dat op 15 juni 2017 verscheen op de site van de NOS. Duitse agente in kwestie is Tania Kambouri, een vrouw met Griekse roots, die al 14 jaar werkt bij de politie in haar geboorteplaats Bochum, één van de grotere steden in het Ruhrgebied.

Juist door haar werk op straat ziet zij de situatie verslechteren, “er zijn steeds meer plekken waar we niet meer met één wagen heen gaan, maar altijd met versterking.” Ook het gebrek aan respect tegenover vrouwen stoort haar mateloos, “het komt voor dat mensen de politie bellen en dan weigeren door mij geholpen te worden.”

Tania Kambouri schreef een boek over haar ervaringen op straat, ‘Deutschland im Blaulicht, met als ondertitel Notruf einer Polizistin. De Nederlandse vertaling van het boek is uitgebracht onder de titel ‘Vrouw in het blauw, noodkreet van een politieagente’. “Een noodkreet”, noemt ze haar verhaal, want ze heeft het idee dat er nauwelijks door de politiek wordt geluisterd. Niet vreemd, want haar boodschap is zeer ongemakkelijk.

Nadat Kambouri zich de eerste twintig à dertig pagina’s vooral verontschuldigd en op alle mogelijke manieren probeert duidelijk te maken dat ze geen racist is, geen aanhanger van AFD (Alternative Für Deutschland), ‘geen hekel heeft aan’, ‘dat er ook goede zijn’ en ‘niet allemaal zo zijn’, schrijft ze een duidelijk verhaal, waarin de waarheid wel degelijk wordt gezegd. De overlast wordt vooral veroorzaakt door jonge mannen met wortels in islamitische landen.

Er ontstaan no-goareas in grote steden en Kambouri zegt stellig “ik durf daar ’s avonds niet meer alleen te komen. Weet je dat sommige Duitse rechters milde vonnissen uitspreken omdat ze bang zijn? Ze worden bedreigd door etnische clans, Libanezen vaak, waarvan de leden zelfs in de rechtszaal agressief zijn en intimideren. En niemand grijpt in. Uit angst.”

Honderden brieven en e-mails heeft ze inmiddels ontvangen, van mensen die net als zij genoeg hebben van de ‘politiek-correcte politici en media’ en die willen dat er iets verandert. Maar toch, er veranderd niets.

Ze zegt, “sterker nog, het is nog veel erger geworden sinds de vluchtelingencrisis. Er zijn honderdduizenden immigranten ondergedoken. Geen vrouwen en kinderen, zoals de media willen doen geloven, maar tot wel 90 procent mannen, is mij door collega’s gezegd. Hoe denk je dat die aan geld komen? Ik merk het op straat: diefstallen, auto-inbraken, zakkenrollen, beledigen, geweld, al die delicten nemen toe. Maar onze politici zijn liever blind.”

“En hoor je politici en media over de misstanden in de azc’s, over het geweld tegen vrouwen daar en de gedwongen prostitutie? Als die meisjes geen seks leveren zijn ze vogelvrij, dan worden ze door de bewakers – allochtonen vaak – niet langer ‘beschermd’. Dat is de praktijk waarmee wij te maken hebben. En voor wie worden wij nou geacht op te komen? Voor de zware criminelen die zo veel slachtoffers maken, of voor hun slachtoffers?”

Bij een optreden in een talkshow stuitte zij op journalist Jakob Augstein, eigenaar en uitgever van het linkse weekblad Der Freitag. Hij bagatelliseerde haar ervaringen (‘Politiewerk is nu eenmaal gevaarlijk’) en trok Kambouri’s uitspraken over de moslimachtergrond van veel daders in twijfel. Kabouri zei later, “Het was mijn eerste tv-optreden, ik schrok enorm. Ik hield me uiterlijk rustig, maar kookte van binnen. Dit soort wegkijkers, zonder enige praktijkervaring, is er verantwoordelijk voor dat we in Duitsland en Europa afstevenen op een catastrofe. Mijn collega’s en ik riskeren alles, maar waarvoor eigenlijk?”

Ja, waarvoor eigenlijk? De weinige mensen die in ons land de waarheid durven te benoemen worden verguist en zwart gemaakt, net zoals de dappere politieagente uit Duitsland.

Al lezende viel het mij op dat Tania’s boek ook over de Nederlandse politie had kunnen gaan. Ze schrijft: “in principe is het zo dat we de zachte aanpak van criminele personen met een migratieachtergrond moeten heroverwegen. Met aan de ene kant de ontwikkelingen op straat en aan de andere kant de personeelsproblemen en de problemen met de uitrusting hebben we de grens bereikt. We mogen niet langer de fout begaan dat we om financiële redenen lafheid herbenoemen als de-escalatiestrategie”

Hé, das toevallig! Bij alle ‘feesten’, rellen, plunderingen, het gooien van straatstenen en het in de brand steken van auto’s treedt de politie in ons land tegenwoordig ook de-escalerend op. En ook hier is het politiek gebruikelijk om de misdaad en zorgelijke situatie in grote steden te bagatelliseren. Gisteren, zaterdag 9 december merkte Rob Hoogland in zijn column nog op dat mr. Theo Hiddema van de partij Forum voor Democratie iets wilde doen aan de beschamende scores van politie en justitie. Daar zijn dan wel wetswijzigingen voor nodig die op het Binnenhof moeten worden gecreëerd. En hoe reageerde het Binnenhof? Liefst 139 volksvertegenwoordigers stemden tegen zijn motie.

Vooral pamperen en wegkijken, door volksvertegenwoordigers die waarschijnlijk niet de €16,95 voor de dappere noodkreet van Tania Kambouri wilden of durfden neer te leggen om te lezen waar de problemen liggen in Duitsland, ons land en ongetwijfeld vele Europese landen. En als ze het boek wel gelezen hebben, zijn ze waarschijnlijk verbijsterd en geschokt.
Doorlopen mensen, er is niets aan de hand.

 

 

Tags: , , , ,

Laat een reactie achter