Welkom bij Burgergazet

Niks vernielen hier

Leden login

Wachtwoord vergeten?

‘Klein’ leed

Als we spreken over een wereld van verschil, dan zou het kunnen gaan over het verschil tussen de opvattingen van politici/bestuurders en de leefomstandigheden van veel ‘gewone’ Nederlanders, waar premier Rutte het altijd over heeft. Het zal de lezers die deze site regelmatig bezoeken, duidelijk zijn, dat linkse politiek niet mijn voorkeur verdient.

Maar ik hoef zeker geen socialist te zijn om mijzelf sociaal voelend te gedragen. Eigen verantwoordelijkheden vond (en vind) ik belangrijk. Niet alleen kijken naar je rechten, maar ook naar je plichten. Ik heb er geen enkele moeite mee als keihard werkende mensen, die soms wel tot 80 uur per week buffelen, een veelvoud verdienen van het bedrag dat maandelijks bij mij binnenkomt.

Wel heb ik moeite met mensen die zich volksvertegenwoordiger noemen, daar een meer dan uitstekende vergoeding voor krijgen uit de staatsruif (door u en mij opgehoest) en zich vervolgens weten te handhaven door middel van list, leugens en bedrog. Daar komt nog bij, dat ze in de dagelijkse praktijk hele bevolkingsgroepen helemaal niet wensen te vertegenwoordigen.

In de loop der jaren hebben diverse partijen bij mij hun krediet verspeeld. Dat heeft vooral te maken met de toenemende ongeloofwaardigheid van de desbetreffende volksvertegenwoordigers. Die ongeloofwaardigheid kom je trouwens bij veel meer partijen tegen. Ik heb al vaker opgemerkt dat politici een heel eigen taalgebruik hebben. Men heeft het over het ‘gewone volk’ en men zegt steeds weer te willen opkomen voor dat ‘gewone’ volk en ‘de zwakkeren’.

Ook opmerkingen, gedaan met droge ogen, in de geest van ‘eerlijk delen’ kunnen mij kotsmisselijk maken. Politici hebben voor zichzelf fantastische financiële regels afgesproken, maar die regels gelden uitsluitend voor politici. Er bestaan in ons land twee soorten ‘we’ gevoel en twee soorten regels. “We’ voor de politici en ‘we’ voor het ‘gewone’ volk.

Dagelijks worden we geconfronteerd met (mis)handelingen, gericht tegen dat ‘gewone’ volk en waar politici zich niets van blijken aan te trekken. Volgens politici hebben we het dan over ‘klein leed’. Leed waar men blijkbaar de neus voor ophaalt. Een oudere dame die met haar rollator in het winkelcentrum van de sokken wordt gereden door een tropisch medeburger op een gestolen scooter, daarbij een gecompliceerde beenbreuk oploopt en vanaf nu de nog resterende tijd van haar leven in een rolstoel moet doorbrengen, dat is dus een voorbeeld van ‘klein leed’.

De dader (18 jaar) is al diverse malen veroordeeld voor het plegen van zogeheten kleine criminaliteit en komt er in dit geval vanaf met een taakstraf van 40 uur. Tijdens de rechtszitting bleek die door hem gepleegde kleine criminaliteit te bestaan uit het beroven van oudere mensen, waarbij lichamelijk geweld niet werd geschuwd en waardoor twee van de slachtoffers zelfs in het ziekenhuis belandden. Zo’n ‘kansarme’ jongen moet op z’n minst een tweede, derde en vierde kans hebben nietwaar?

Onze immer lachende premier blijft maar volhouden, dat het ‘gewone’ volk erop vooruit gaat en blijft zelfs lachen als het tegendeel wordt bewezen. Sluwe constructies zijn bedacht die bij het ‘gewone’ volk de indruk moeten wekken, dat ze er jaarlijks misschien wel enkele tientallen euro’s op vooruit gaan.

De politieke blender husselt een heel pakket aan maatregelen door elkaar, met als gevolg dat u er, zoals gebruikelijk, gewoon op achteruit gaat. De energietarieven worden voortdurend verhoogd, zo ook de btw op voedingsmiddelen. Medicijnen worden duurder en in veel gevallen niet meer vergoed. Ja, een minder goed of niet werkend alternatief is voor dezelfde premie nog beschikbaar.

Wat te denken van die mevrouw die haar demente moeder verzorgt, de boodschappen voor haar doet en andere noodzakelijk uitgaven voor haar moeder betaalt met het bankpasje van haar moeder en nu wordt geconfronteerd met een enorme belastingaanslag omdat ze niet aan de belastingdienst heeft opgegeven, dat ze het pasje van haar moeder gebruikt. Weliswaar niet voor haarzelf, maar daar heeft ‘men’ geen boodschap aan.

Er wordt de indruk gewekt, dat mevrouw haar moeder voortdurend berooft door dat pasje te gebruiken, terwijl mevrouw, die het zelf niet al te breed heeft, niets anders wil en kan, dan haar moeder helpen. Op wereldniveau is dit wellicht klein leed, maar voor de betrokkenen is het rampzalig. En geen politicus die ik hier over hoor. Mevrouw rest alleen nog maar het opbotsen tegen keiharde, ambtelijke muren die uit beton schijnen te zijn opgetrokken.

En dan die invalide mevrouw (ze beschikt over een kunstbeen) in Amsterdam die dagelijks ziet dat de invalidenparkeerplaats (waar ze voor betaalt) door minder sociaal voelende weggebruikers wordt ingenomen en zij haar auto niet voor de deur kan parkeren. Ze vraagt vergunning voor het plaatsen – op eigen kosten – van een zogeheten omklappaaltje. Maar dat wordt geweigerd omdat er dan sprak zou zijn van een ‘rommelig straatbeeld’. Ook zonder dat, voor mevrouw noodzakelijke, paaltje is het straatbeeld van Amsterdam uiterst rommelig.

En dan de prijzen om bij een ziekenhuis te parkeren. Er blijken tarieven te bestaan van € 4,00 per uur! Ook de OV-tarieven zijn bepaald niet misselijk. Gewoon zorgen dat je geen zieke familieleden of andere dierbaren hebt die je wilt bezoeken en het ‘probleem’ lost zich vanzelf op nietwaar? En Rutte maar blijven lachen en blijven volhouden dat het ‘gewone’ volk erop vooruit gaat. En zijn medebestuurders glimlachen instemmend.

Eerste klas vervoer is voor politici uitstekend geregeld. Ook al rijden ze samen met de auto naar een politieke bijeenkomst die niet valt binnen de vaste, riante reiskostenvergoeding, dan nog kunnen ze afzonderlijk van elkaar de kosten declareren, zonder dat er een haan naar kraait. Bonnetjes willen in het politieke circuit wel eens zoekraken, maar een kopie van een bonnetje is snel gemaakt als het eigen voordeel ermee is gediend.

Ik denk aan politici die van de één op de andere dag hun plicht verzaken, letterlijk de benen nemen naar het verre buitenland en vervolgens nog 38 maanden kunnen genieten van een riante wachtgeldregeling. Ik denk aan een voormalig opperhoofd, ook wel de Maseratiman genoemd, van een woningcorporatie die de kluit voor vele miljoenen heeft belazerd, wordt veroordeeld, maar nog steeds vrij ronddartelt in Spanje.

Het ‘kleine leed’ voor de vele duizenden bewoners van die huurwoningen, bestaat ‘slechts’ uit het feit, dat zij maandelijks meer huur moeten betalen, omdat de Maseratiman in een keizerlijke welstand meende te moeten leven.

Kortom, u kent vanuit uw eigen levenservaring ongetwijfeld ruim voldoende voorbeelden die eigenlijk schrikbarend zijn, maar door onze bestuurders niet worden genoemd of gemakshalve worden afgedaan als ‘klein leed’.

Nu hebben wij wel een uitleveringsverdrag met Spanje, maar daar hebben onze overheid en de Maseratiman blijkbaar geen boodschap aan. En bij Spanje denken we in deze tijd natuurlijk ook even aan Sinterklaas met z’n hulptroepen. Door een klein groepje beroepsactivisten, vaak ook nog gesubsidieerd, worden we bij het noemen van de naam Zwarte Piet al uitgemaakt voor racist.

Dan hebben we nog de ‘spectaculaire’ opwinding over de uitspraak van Mr. Theo Hiddema (FvD) in de Tweede Kamer die het had over een ‘trotse, fiere neger”. Oei, oei oei, het noemen van alleen al het woord ‘neger’ levert je straks een jarenlange gevangenisstraf op.

Trouwens, als je de zestig ruim bent gepasseerd, zonder werk komt te zitten en niet vier keer per maand solliciteert naar een baan die er niet is, dan ga je straks ook de bak in. Ja, ja, om het in de woorden te zeggen van onze eigen glimlachende ‘mandarijn’ Mark Rutte: Ha-ha-ha, alle gewone Nederlanders gaan erop vooruit, ha-ha-ha.”

Hoe zou het toch komen, dat een toenemend aantal mensen de politiek steeds ongeloofwaardiger gaat vinden?

 

 

 

Tags: , , , ,

Laat een reactie achter