Welkom bij Burgergazet

Niks vernielen hier

Leden login

Wachtwoord vergeten?

Indrukwekkend

Het is zaterdag 26 mei en ik lees de open brief die vader Wim Faber na eigen onderzoek heeft gestuurd aan de Volkskrant met de titel: “Anne is dood door het falen van de rechtsgang.” Het is een goed doorwrocht en indrukwekkend werkstuk.

Anders gezegd; na het lezen kun je volgens mij, naast gevoelens van inlevingsvermogen en onmacht, niet anders dan je afvragen over hoeveel geloofwaardigheid het OM nog beschikt.

Het is zeker niet de eerste keer dat we te maken hebben met gruwelijke verkrachtingen en moorden, gepleegd door psychopathische lieden die, om voor ons onverklaarbare redenen, telkens weer kunnen rekenen op, ‘milde’ behandelingen van juristen, rechters en zogeheten deskundigen. Ruim 400.000 mensen (ik ook) hebben direct na de moord op Anne een petitie ondertekend waarin kritische noten richting OM en overheid waren opgenomen.

Diverse lieden, met naar eigen zeggen een ‘wetenschappelijke’ achtergrond, waren en zijn het niet eens met de zogeheten Anne Faber-petitie. De petitie zou te simplistisch, te oppervlakkig en niet-wetenschappelijk verantwoord zijn.

Door nog eens te googelen, kwam ik diverse publicaties tegen van zogeheten intelligente en wetenschappelijke lieden. Een zekere Peter van ’t Klooster die de petitie niet heeft willen ondertekenen, schrijft via een column in Trouw (18-10-2017), dat in de petitie had moeten staan: Intens verdrietig zijn wij dat een jonge vrouw is vermoord door een jonge man met een zware gedragsstoornis.

Peter schrijft ook nog: “Ik begrijp en respecteer de emoties waar de petitie uit voortkomt. Het is de ondertoon: ik weiger over de rug van een jong slachtoffer mee te werken aan de ontmanteling van onze over het algemeen vreedzame en goed georganiseerde samenleving door de fictie van de tegenstelling ‘het volk’ en ‘de verantwoordelijken voor de ellende van het volk’, te versterken.”

Die Peter toch. Door de petitie wel te tekenen heb ik volgens Peter over de rug van de vermoorde Anne meegewerkt aan de ontmanteling van onze over het algemeen vreedzame en goed georganiseerde samenleving. Waar haalt zo’n idioot dat vandaan. Ik pak er meteen nog maar een ‘wetenschappelijke’ column bij. Ook uit Trouw (14-10-2017) en geschreven door hoogleraar Beatrice de Graaf, terrorisme-expert.

(Ik heb trouwens nog enkele columns over dit onderwerp in Trouw gelezen en ben tot de conclusie gekomen dat het misschien wel de slechtste krant is van Nederland.)

Beatrice heeft het over ‘het kwaad’. Ze begint haar essay met kerkvader Augustinus en eindigt er ook mee. Ik vind haar betoog voornamelijk bestaan uit elitair geneuzel. Beatrice merkt onder meer op: “De vraag naar het waarom van het kwaad is volledig geseculariseerd (H.M.:onttrokken aan kerk en geloof). Het hedendaagse spreken over kwaad gebeurt in wraakzuchtige en onbarmhartige taal, zonder uitzicht op verlossing.”

Ook stelt Beatrice: “Maar wat wetenschappers en beleidsmakers niet kunnen, willen en zelfs mogen (vanuit de ethiek en de integriteit van hun professie), is de discussie aangaan in dezelfde termen die er op ‘straat’, of ook wel in de politieke arena, worden gebruikt”.

Ik laat het voorlopig even bij de citaten van Peter en Beatrice. Peter heeft het dus over een “algemeen vreedzame en goed georganiseerde samenleving” en is het dus niet eens met al die honderdduizenden mensen die de Anne Faber-petitie hebben ondertekend waarin het functioneren van ons rechtssysteem ter discussie wordt gesteld.

Peter stelt eigenlijk spijkerhard, dat mensen die de petitie hebben ondertekend, meewerken aan de ontmanteling van onze samenleving en dan ook nog over de rug van een vermoorde jonge vrouw. Nu mag Peter dat vinden, maar met zijn visie heeft hij zich voor mij geplaatst in de hoogste divisie van de meest verschrikkelijke en kortzichtige columnisten.

Al die ondertekenaars zullen geen moeite hebben met Peter z’n omschrijving van de ‘algemeen vreedzame en goed georganiseerde samenleving’ maar zullen er moeite mee hebben, dat naast dat ‘algemene’ karakter er afgrijselijke zaken plaatsvinden die men had kunnen voorkomen. En dáár wilden die honderdduizenden ondertekenaars de aandacht op vestigen. In die ‘algemene’ samenleving is elke moord er één te veel.

Ook heeft Peter het over de moordenaar als ‘een jonge man met een zware gedragsstoornis’. Uit de gegevens die bekend zijn geworden uit eerdere processen, met Michael P. in de hoofdrol, is gebleken dat het hier gaat over een letterlijk levensgevaarlijke maniak. Een maniak die opmerkt trots te zijn op zijn gruwelijke misdaden. Een maniak die door diverse deskundigen ook wel een psychopaat wordt genoemd. Iemand die niet thuishoort in de ‘algemeen vreedzame en goed georganiseerde samenleving’ van Peter.

Beatrice wijst in haar essay onder meer op het taalgebruik van het ‘gewone’ volk. Dat zou te simplistisch en niet wetenschappelijk genoeg zijn. En zeker wetenschappers zouden volgens haar geen straattaal moeten bezigen. Ik heb het dan nog niet eens over haar religieuze levensbeschouwing die doorklinkt in haar argumenten. Mensen met een seculiere (niet religieuze) levensbeschouwing passen daar blijkbaar niet in.

Ik gun haar een religieuze levensbeschouwing (ze is lid van de CU) en verwacht, dat ook mijn niet-religieuze levensbeschouwing op z’n minst wordt geaccepteerd. Haar ‘levensboek’, de bijbel, is dan wel het meest gelezen boek ter wereld, zoals wel eens wordt gezegd. Maar het is tevens een boekwerk dat door de eeuwen heen telkens weer tot oorlogen, tegenstellingen en geweld heeft geleid. En nog steeds wordt gevochten ‘om de letter en de geest’ van de bijbel. Dat was zo, is zo en zal altijd zo blijven.

Beatrice kritiseert dan wel het taalgebruik van diverse niet-wetenschappers, maar dan zou ik haar willen wijzen op het taalgebruik van een ‘collega’ hoogleraar, professor Hjalmar van Marle. Het heeft zich voorgedaan in 1988. Hjalmar was toen opperhoofd van de Van Mesdag Kliniek (gevangenis) in Groningen. Hjalmar had als psychiater de zware crimineel Willem-Jan van der S. de gelegenheid gegeven tot onbegeleid verlof. Willem-Jan zou ’s avonds een kerkdienst bezoeken maar keerde na afloop niet terug.

In plaats daarvan verkrachtte en vermoorde hij de 22-jarige Lucia Burgdorffer. Uit de media heb ik de volgende uitspraken van wetenschapper Hjalmar vam Marle opgetekend: “Ik voel me belazerd door die man. Ik ben woedend op hem. Ik voel me verneukt.” Nee, niet direct wetenschappelijk taalgebruik maar voor iedereen die in z’n leven echt heeft moeten knokken en zich via ‘de straat’ staande heeft weten te houden, is hier geen woord Frans bij. En of zijn uitspraken wetenschappelijk verantwoord zijn, zal hem aan z’n anus hebben geoxideerd. Of om het ook maar in straattaal te zeggen, aan zijn reet hebben geroest.

Het siert Van Marle in elk geval, dat hij, gebruik makend van ‘straattaal’, in duidelijke bewoordingen zijn onmacht duidelijk heeft gemaakt en daarmee te kennen heeft gegeven te hebben gefaald.

Beatrice en ook veel van haar collega’s, vergeten nog wel eens, dat hun eigen taalgebruik, aangeleerd op de universiteit, is doorspekt met hoogdravende kretologie dan wel een woordenbrij die door ‘gewone’ mensen niet wordt herkend en dus niet wordt begrepen. Ze nemen daarmee, bewust of onbewust, een hogere en dus afstandelijke plaats in.

Maar dat lijkt ze, met al hun ‘wetenschappelijke’ kennis niet te deren. Een goede relatie, ook tussen auteur en lezer, bestaat bij de gratie van goede communicatie. En in de teksten van diverse ‘wetenschapsbeoefenaars’ herken ik geen behoefte aan welke communicatie dan ook. Wel lees ik vaak de behoefte tot het verkrijgen van het eigen gelijk, ook als dat ‘gelijk’ zo krom is als een hoepel.

Zelfs een, volgens Peter van ’t Klooster, ‘algemeen vreedzame en goed georganiseerde samenleving’ is met opbouwende kritiek altijd voor verbetering vatbaar. En het zijn juist de wetenschapsbeoefenaars die met de boodschappen uit de bevolking aan het werk zouden moeten gaan in plaats van te gaan letterneuken. De basale boodschap is immers belangrijker dan de wijze van schrijven. We hebben het wel over de letter en de geest van de wet.

Ik ben begonnen bij de vader van Anne Faber en wil daar ook mee eindigen. Uit eigen ervaring weet ik wat het betekent een kind te moeten verliezen. Wim Faber krijgt met zijn open brief in de Volkskrant zijn geliefde dochter niet terug. Laat al die starre, hooghartige juristen, deskundigen en overige wetenschapsbeoefenaars, met het epistel van Wim Faber in de hand, zich eens afvragen of ze wellicht toch niet hebben gefaald en eens nadenken of het strafstelsel in bepaalde gevallen toch niet moet worden aangepast. Ik hoop hartstochtelijk, dat de open brief niet voor niets is geweest.

Ik heb begrepen, dat Hjalmar van Marle zijn ‘pamperende’ visie uit 1988 inmiddels al aan de wilgen heeft gehangen. Dat is in elk geval een minimaal lichtpuntje.

Tags: , , , ,

Laat een reactie achter