Welkom bij Burgergazet

Niks vernielen hier

Leden login

Wachtwoord vergeten?

Huilen of lachen?

Het is en blijft een wonderlijke wereld waarin wij leven en de tijd van eenvoud ligt al weer ver achter ons. We worden tegenwoordig digitaal geleefd. Dat wil zeggen, onze gegevens worden verwerkt en gerepresenteerd in numerieke vorm, zo lees ik in Van Dale. Er wordt gehandeld in en met zogeheten bitcoins, een digitale munteenheid waar de meeste mensen nog weinig van begrijpen.

En de mensen die het wel begrijpen, zijn er in korte tijd rijk mee geworden. Daarnaast klinken de waarschuwingen dat dit ‘onzichtbare’ betaalmiddel morgen misschien niets meer waard is. Ach, ik denk nog met weemoed terug aan de tijd van de gulden en ontkom er niet aan, dat ik nog regelmatig bepaalde aankopen eerst even ‘omreken’.

Ik kijk naar de verschillende aanbiedingen en lees dat een vrij kleine, elektrische auto ‘slechts’ € 23.000,00 kost en die ik ook nog om de 140 kilometer moet opladen. Van toiletpapier tot een auto; alles kost tegenwoordig ‘slechts’, aangevuld met een bedrag dat vaak beduidend hoger is dan een aantal jaren geleden.

Nu ben ik momenteel wat slechter ter been en daarom zeer geïnteresseerd in parkeertarieven. In mijn woonplaats mag ik gelukkig nog overal gratis parkeren, maar in een plaats van enige omvang ben je al gauw ‘slechts’ € 3,00 tot € 5,00 per uur kwijt. Gewoon even als ‘weetje’: in de parkeergarage van de Bijenkorf in Amsterdam moet u per uur zelfs € 7,05 betalen. Dat kan zelfs oplopen tot € 80,00 per dag! Dat kunnen alleen die socialistische tv-roeptoeters van de ‘noodlijdende’ NPO betalen.

Eerlijkheidshalve moet ik ook vertellen, dat onze ‘wereldstad’ in diverse winkelstraten buiten het centrum de mogelijkheid biedt om één uur te parkeren voor een dubbeltje. Hoe je het ook wendt of keert, Amsterdam levert altijd wel weer gespreksstof op.

Neem nu dat D66-raadslid Bart Vink uit Amsterdam. Hij wil een tolproef invoeren om ‘zijn’ stad tijdens spitstijden bereikbaar te houden (Tel. 28/11). Dat moet dan door het bedrijfsleven worden bekostigd. Hij stelt onder meer: „Als een bedrijf ervoor kiest werknemers tijdens de spits naar Amsterdam te sturen, kan er een extra bedrag worden doorbelast.”

De door Bart gesignaleerde problematiek doet zich voor in de hele randstad. Hij vergeet gemakshalve dat onze, inmiddels uiterst gecompliceerde, economie het niet meer toelaat dat bedrijven iets hebben te kiezen. Vooral in en rond de grote steden is ‘het spitsuur’ een aaneengesloten periode geworden van 12 tot 14 uur. Bart jongen, stap af van je luchtfiets, vergeet je kostbare plannen, leg de verantwoordelijkheden niet alleen neer bij het bedrijfsleven en kom, als het nog mogelijk is, met realistische alternatieven.

Via de Unesco kwam Amsterdam deze week ook nog in het nieuws. “De Unesco dreigt de bereikbaarheid rond Amsterdam te dwarsbomen” (Tel.23/11). “De Stelling van Amsterdam” (een 135 km lange verdedigingslinie, bestaande uit onder meer 45 historische forten) staat op de Werelderfgoedlijst en mag op geen enkele wijze worden aangetast dan wel doorkruist. Ook niet ten behoeve van noodzakelijke verkeersaanpassingen. De dreiging om te worden verwijderd van de Werelderfgoedlijst lijkt mij in dit geval een redelijk en desnoods zelfs wenselijk alternatief.

Het is natuurlijk schitterend dat Nederland zo’n 10 projecten op die lijst heeft staan. Maar in de omgeving van Amsterdam staan honderdduizenden hardwerkende mensen dagelijks uren in de file. Files die elke dag langer worden. Files die de oorzaak zijn van steeds meer gezinnen waarin de kinderen (volgens die schitterende tv-reclame uit 1997) aan moeder vragen: “Wie is toch die man die op zondag het vlees komt snijden?”

Deze week zag ik een reportage over de Nigeriaanse stad Lagos, de snelst groeiende stad ter wereld. 20 kilometer met de auto kost daar twee uur! Het lijkt erop dat Amsterdam dit record wil verbeteren. Nee, ik voel mijzelf geen cultuurbarbaar en daar waar mogelijk, moeten we proberen te houden wat we hebben.

Maar niet ten koste van alles. Ook in het Elbedal (Dresden – Duitsland) is een project van de Werelderfgoedlijst gehaald omdat er een viaduct moest worden aangelegd. De “Stelling van Amsterdam” kan ook zonder die plaatsing op de Werelderfgoedlijst blijven bestaan. Alleen moet er een ‘gaatje’ worden gevonden om de A8 met de A9 te verbinden. Het is inmiddels bijna 2018 en we leven niet meer in de vorige eeuw. De Unesco kan de regels toch enigszins aanpassen aan de tijd waarin we leven?

Het zijn de mensen zelf, die op een kluitje willen blijven wonen. Ooit heeft de Centrale Directie van de PTT (nu KPN) geprobeerd vanuit Den Haag medewerkers naar Groningen over te plaatsen. Het plan is, op enkele uitzonderingen na, geen succes geworden. Wie had ooit gedacht, dat Schiphol van zo’n enorme invloed (qua milieu ook negatief) zou zijn op ons leefklimaat? En wie had ooit gedacht dat we hier nu met ruim 17 miljoen mensen op een postzegel moeten wonen terwijl er ruim 100 jaar geleden nog maar drie miljoen inwoners waren?

Het is trouwens wel vreemd, dat de wereldwijde overbevolking nauwelijks onderwerp van gesprek is, dan wel wordt doodgezwegen. Maar één Nederlander zal, wat er ook gebeurt, blijven lachen en dat is premier Rutte. Deze week las ik in de krant: “Rutte lacht om speldenprikken rivalen” (Tel.26/11). Als Rutte niet zou lachen, zou hij ziek zijn. Rutte lacht namelijk om alles.

Hij lacht om de goedgelovigheid van gewone en ongewone Nederlanders. Hij lacht over elke belofte die hij heeft gedaan en niet is nagekomen. Hij lacht bij elke schenking aan Griekenland en hij lacht zelfs bij elke belastingverhoging. Hij lacht ook als hij straks, politiek gezien, een daverende smak maakt. Want dan aanvaardt hij lachend een toppositie bij de EU. Hoe dan ook; het geluk blijft hem toelachen.

 

Tags: , , , ,

Laat een reactie achter