Welkom bij Burgergazet

Niks vernielen hier

Leden login

Wachtwoord vergeten?

Feiten en meningen (2)

Soortgelijke meningen en kritische uitspraken zijn er met betrekking tot SBB helaas te veel. Nogmaals, het gaat hier om een orgaan dat bestaat bij de gratie van uw en mijn belastinggeld en geen boodschap schijnt te hebben aan de visies van andersdenkenden.

Na de drooglegging van de Flevopolders ontstond het gebied van de Oostvaardersplassen. Het gaat om een gebied van slechts 56 km2 (5600 hectare). Deze oppervlakte is dan weer verdeeld in 36 km2 (3600 hectare) nat en 20 km2 (2000 hectare) droog gebied. Het hele gebied is met hekken omsloten.

En op dat droge gebied van pakweg 4 bij 5 kilometer, moeten ruim 5000 grote grazers aan hun voedsel zien te komen.
Dat het ‘s winters niet lukt, wordt door een kleine club enthousiaste ‘toppers’ van SBB heel ‘natuurlijk’ gevonden. Dat er door die ‘natuurlijke’ visie tussen de duizend en tweeduizend grote grazers een gruwelijke hongerdood sterven, dienen wij, simpele zielen, normaal te vinden.

Telkens weer blijkt, dat SBB alleen deskundigen als deskundig beschouwt, als ze de mening van SBB onderschrijven. Emeritus hoogleraar Natuurbeheer Frank Berendse beschikt volgens SBB uiteraard niet over de vereiste deskundigheid als hij opmerkt dat de grote grazers best mogen wijken voor de waarde van het moerasgebied.

Ecoloog Frans Vera, de man die zichzelf graag presenteert als de geestelijk vader van dit onzalige grote grazers plan, heeft ‘natuurlijk’ ook altijd gelijk en is niet bereid een andere visie te accepteren. Vergeleken met tien jaar geleden is de arrogante, betweterige houding van SBB en ook de mening van Frans Vera nauwelijks veranderd. Ze zijn er nog steeds van overtuigd, dat 5200 grote grazers op 20 km2, het hele jaar door, best moet kunnen. In mijn ogen kunnen alleen verziekte dan wel aangetaste geesten dit bedenken.

Frans voert als argument aan, dat er in de natuur ook grenzen bestaan zoals rivieren en bergketens, dus die hekken in de Oostvaardersplassen zijn volgens Frans heel normaal. En maar blijven volhouden dat het gaat om een ‘natuurgebied’. Voor die ruim 5000 grote grazers heeft deze ‘postzegel’ van 56 km2 , waarvan 20 km2 droog gebied met een hek eromheen niets, maar dan ook niets te maken met natuur.

Ik heb in de loop der jaren diverse landen bezocht. Van Canada tot Nieuw-Zeeland. Ik ben daar in afgelegen en uitgestrekte gebieden geweest en heb inderdaad natuurlijke grenzen gezien. Zowel rivieren als bergketens. In British Columbia (Canada) heb ik een boer bezocht, die 1200 runderen had lopen op 400 km2. Ook tijdens de winter hebben die runderen bij ‘mijn’ Canadese boer een uitstekend onderkomen. Daar kun je nog praten over echte cowboys. Iets wat men hier wil verbieden.

De natuurlijke grenzen zoals rivieren (onder meer de North Thompson River en de Fraser River) en bergketens (Cariboo Mountains en Rocky Mountains) zijn, inclusief de afmetingen, indrukwekkend. Alleen al het Wells Gray Provincial Park beslaat een oppervlakte van 5250 km2.

En na 130 jaar zijn de bizons weer terug in het oudste beschermde natuurgebied van Canada. Vorig jaar zijn 16 van deze grote grazers uitgezet in de uitgestrekte wildernis van het Banff National Park, dat een oppervlakte beslaat van 6641 km2.

Dat is natuurlijk niet te vergelijken met ruim 5000 grote grazers op die droge ‘postzegel’ van 20 km2 in de Oostvaardersplassen. In Nederland hebben we te maken met een rare wet die stelt, dat de grote grazers op een gebied groter dan 50 km2 als ‘wild’ moeten worden gezien.

Het is voor een aantal dictatoriale topambtenaren plus aanhangers dan blijkbaar ook ‘normaal’ dat de konikpaarden, heckrunderen en edelherten massaal een gruwelijke dood sterven. En dat allemaal omdat ze als ‘wild’ worden aangemerkt en er dus niet voor mag worden gezorgd.

De ‘natuur’ moet in het wild immers haar gang gaan? Welke natuur, welk wild? Het moet in dit verband nog maar eens worden gezegd: natuur wil zeggen: niet door de mens gewijzigde omgeving of omstandigheden. (Van Dale) In de Oostvaardersplassen zijn zowel de omgeving als de omstandigheden door de mens gewijzigd en is er dus geen sprake van natuur. Wel kunnen we spreken over cultuur.

Het zijn niet alleen de meningen van SBB, maar vooral de afstotelijke en arrogante wijze waarop ze hun vermeende gelijk als feiten prediken, die mijn afkeer opwekken. De Oostvaardersplassen; ooit was hier de zee, nu een gebied dat is verworden tot een dierlijke dodenakker.

Dit gruwelijke plan – speeltuinactiviteiten ontwikkelen en in de praktijk brengen met, aanvankelijk levende, grote grazers op Madurodamniveau – had nooit mogen worden uitgevoerd. Voor mij en heel veel Nederlanders is dit een feit. En een feit is een gebeurtenis of omstandigheid waarvan de werkelijkheid vaststaat.

De werkelijkheid van de Oostvaardersplassen staat inmiddels vast. Het is de gruwelijke hongerdood van meer dan duizend grote grazers; elk jaar weer. En dat allemaal door de utopische gedachtekeutels van enkele tekentafelbiologen. U kent wellicht de volgende stelling: ‘Op de tekentafel regent het nooit, maar in de praktijk regent het problemen.’ 

Voor meer relevante (geen SBB-gekleurde) informatie kunt u ook eens kijken op de site:
www.stichtingwelzijngrotegrazers.nl

Tags: , , , ,

Laat een reactie achter