Welkom bij Burgergazet

Niks vernielen hier

Leden login

Wachtwoord vergeten?

Er wordt een onderzoek ingesteld…

Deze week zijn er in elk geval twee ‘gebeurtenissen’ bij mij blijven hangen. Ten eerste het indringende verhaal ‘Veilig’ van Jaap Dekker op onze site, waarin hij aan de hand van enkele praktijkvoorbeelden beschrijft hoever de digitale waanzin is gevorderd en dat allemaal met als ‘verdediging’ dat het om onze veiligheid zou gaan, wat natuurlijk een grove leugen is.

Voorbeelden zoals door Dekker genoemd, bestaan voornamelijk uit digitale gedachtekeutels die als doel hebben een geestelijk orgasme te bewerkstelligen bij lieden die geen enkele affiniteit meer hebben (of nooit hebben gehad) met de wereld waarin u en ik leven. Deze lieden worden daar overigens ook nog eens vorstelijk voor betaald.

Of u het nu leuk vindt of niet en zelfs als u ‘niets’ heeft met computers, dan zult u zich toch door de meest waanzinnige, digitale handelingen moeten worstelen om aan de beloofde ‘service’ te komen.

Zoals eerder opgemerkt, krijg ik vanwege medische redenen regelmatig assistentie van de thuiszorgorganisatie Icare. In één woord fantastische vrouwen die ik vanwege hun spontane hulpvaardigheid, hun empathie en hun praktische kennis zeer erkentelijk ben.

Maar ook binnen die organisatie heeft de ziekte ‘digitalitis’ toegeslagen. En, net als bij Jaap Dekker, allemaal voor mijn ‘veiligheid’. Wil ik iets vragen dan wel weten, dan moet ik inloggen. Ik krijg dan onder meer de boodschap dat ik moet beschikken over een geverifieerd mobiel telefoonnummer. Voor, met name oudere, mensen zonder mobieltje stopt dan de digitale hulpverlening. Zeker als ze ook nog lezen (mits ze beschikken over een computer) dat ze de gegevens moeten ‘accorderen’.

Tante Greet (79) die bij mij in de buurt woont, vertelde mij desgevraagd dat haar overleden man wel accordeon speelde, maar dat zij niets had met muziekinstrumenten. Kortom, ik ben al gelukkig dat ik beschik over enkele telefoonnummers van ‘mijn’ thuiszorgvrouwen en, ‘zo nodig’ direct een echt mens aan de lijn krijg. Een mens die dezelfde taal spreekt als ik.

‘Echte mensen’ voor telefonische hulpverlening worden in toenemende mate vervangen door digitale stembanden. Het moet immers allemaal goedkoper… Een trieste ontwikkeling, zeker voor mensen die de digitale snelweg niet meer kunnen bijhouden.

Vervolgens de schokkende reportage in De Telegraaf (10/6) over het dodelijke drama dat is ontstaan na de fatale windmolenbrand bij Ooltgensplaat in 2013, waarbij twee jonge monteurs (19 en 21 jaar) om het leven zijn gekomen. We zijn inmiddels bijna vier jaar verder en het dossier van het inmiddels afgeronde onderzoek ligt nu al weer een halfjaar op het bureau van de officier van justitie.

Er blijken, ook anno 2017, nog diverse vragen te bestaan. Zoals, waren de jongens niet te jong voor deze verantwoordelijke functie? Ook is vastgesteld, dat er voor deze beroepsgroep nauwelijks eenduidige veiligheidsmaatregelen bestaan. Vast staat ook, dat de twee jongens onder afgrijselijke omstandigheden zijn gestorven. Nu ontstaan er tijdens diverse werkzaamheden met enige regelmaat ongelukken.

Vreselijk voor de betrokkenen en telkens wordt er weer een onderzoek ingesteld. Toch vraag ik mij af, of er wel letterlijk naar alle aspecten wordt gekeken. Ik heb ik het dan met name over de ‘kostenfactor’. Tijd mag tegenwoordig niets kosten en niets mag tijd kosten.

Gigantische projecten worden aangenomen en vervolgens komen veel werknemers uit het verre buitenland. Hoe het staat met de deskundigheid van die mensen mag soms worden betwijfeld, maar in de loop der jaren is duidelijk geworden, dat door ondeskundigheid eerder ongelukken ontstaan.

Nu waren de beide windmolenmonteurs afkomstig uit Nederland. Toch kun je je afvragen of ze voor hun functie, waarbij ze zelfstandig op 67 meter hoogte moesten werken met geavanceerde apparatuur, wel voldoende kennis en ervaring hadden opgedaan. Ook in de bouwwereld kom ik nog wel eens jongelui tegen die nog in opleiding zijn, maar toch, zonder enige vorm van toezicht, staan te metselen en te voegen.

Ook ben ik bij een bouwproject wel eens subtropische ‘metselaars’ tegengekomen die volgens mij vóór dit project nog nooit een baksteen in de handen hadden gehad. Met goed fatsoen kon je dit hoogstens ‘boetseerders’ noemen, maar zeker geen professionele metselaars. Letterlijk aan alles was te zien, dat elke ervaring ontbrak.

Wel gunstig misschien voor de gehonoreerde offerte, maar ik ben ervan overtuigd, dat niet is gekeken naar bepaalde kwaliteitseisen. En dat heeft vaak een negatieve invloed op de veiligheid.

We zullen steeds weer moeten bedenken, dat een vakman (m/v) een mens is, maar niet elk mens is een vakman (m/v). Als dit uit het oog wordt verloren, zijn ongelukken in de toekomst niet uitgesloten. Je kunt dan vervolgens onderzoeken wat je wilt, maar de echte oorzaken zullen dan nooit boven tafel komen.

 

 

 

 

Tags: , ,

Laat een reactie achter