Welkom bij Burgergazet

Niks vernielen hier

Leden login

Wachtwoord vergeten?

Donorregistratie

De visie van voor- en tegenstanders van donorregistratie verdeelt hele volksstammen. Volgens de tegenstanders zou door het wetsvoorstel van Pia Dijkstra bij aanname uw dode lichaam eigendom van de staat worden en zou je op een stofzuiger méér garantie krijgen dan op je eigen beslissingsbevoegdheid.

Inderdaad was de ‘stofzuiger vergelijking’ van Pia niet zo slim. Natuurlijk ligt het allemaal wel iets genuanceerder. Een gedegen, weldoordacht standpunt over dit onderwerp wordt mede bepaald door hetgeen je in je eigen leven hebt meegemaakt en laten we ook het al dan niet hebben van een religieuze levensovertuiging niet vergeten.

Gevoelszaken en rationaliteit lopen dwars door elkaar heen. Voor iedereen zou het belangrijk zijn om tijdens je leven in elk geval kenbaar te maken wat je visie is. (Een visie die je uiteraard te allen tijde mag herzien.) Niet de staat, maar de desbetreffende arts moet op enig moment weten wat zijn mogelijkheden zijn om een mensenleven te redden, zonder het risico te lopen in de gevangenis te komen.

Nu ben ik geen voorstander van D66 en dan druk ik mij eufemistisch uit, maar heb om voor mij geldende redenen wel gekozen voor donorregistratie. Als het mogelijk zou worden om bij registratie kenbaar te maken, dat mijn instemming niet geldt voor behoeftigen in kringen van zware criminelen als moordenaars en verkrachters, dus ja tenzij, zou het aantal geregistreerde donoren wel eens kunnen stijgen.

Ach, belastingtechnisch gezien ben je zowel tijdens je leven en zelfs erna staatseigendom. En als er toch wordt gedebatteerd over leven en dood; dan graag een wetgeving over euthanasie die ook aan niet-religieuze, extreem lijdende, mensen enig uitzicht biedt.

Inderdaad, we hebben het letterlijk over leven en dood. Enerzijds het kind van twee jaar met een zeldzame afwijking dat is afgewezen voor extreem dure, maar levensreddende, medicatie en daardoor nog hooguit een jaar heeft te leven.

Maar met een orgaan van een donor kan dat kind worden geholpen en daarmee zicht krijgen op een menswaardige toekomst. Omdat er te weinig mensen hebben aangegeven om aan het eind van hun leven als donor beschikbaar te willen zijn, gaat het kind dus dood.

Anderzijds is de situatie nog steeds zo, dat Albert Heringa zijn 99-jarige moeder niet straffeloos heeft mogen helpen bij haar uitdrukkelijke wens om uit het leven te stappen. Dhr. Heringa heeft een voorwaardelijke celstraf van zes maanden gekregen. Ook al is zijn hulp gebaseerd op een ultieme vorm van liefde, daar heeft de rechter blijkbaar geen boodschap aan.

Een bizarre strafmaat volgt. Een voorwaardelijke celstraf van zes maanden. Gezien het verscheiden van zijn moeder kan hij deze hulp immers niet nogmaals verstrekken. Dhr. Heringa staat dus nu te boek als crimineel. Gezien zijn hoge leeftijd, inclusief deze gerechtelijke uitspraak, spreek ik de wens uit, dat hij zichzelf niet gaat helpen dezelfde weg te gaan als zijn moeder.

Naast de straf die dan zal worden uitgesproken, worden de zes maanden voorwaardelijke celstraf die hij nog heeft staan, ook nog eens omgezet in onvoorwaardelijk. Gecremeerd of begraven; dhr. Heringa zal er, mocht de door mij geschetste situatie zich onverhoopt voordoen, gelukkig niets meer van merken.

Voor- of tegenstander, daar gaat het mij eigenlijk niet om. Ik heb in het begin al opgemerkt, dat elke mening over deze onderwerpen mede is gebaseerd op onze achtergrond en hetgeen we hebben meegemaakt. In deze situaties bestaat er geen goede, slechte of de enige juiste mening.

De wijze waarop we ermee omgaan is echter wel voor verbetering vatbaar. Aan de bereidheid om naar elkaar te luisteren, wil het nog wel eens ontbreken. Politici en zedenpredikende ‘dominees’ zijn hierop helaas geen uitzondering. En ook van ‘bezopen’ strafmaatregelen zijn we voorlopig nog niet af.

Tags: , ,

Laat een reactie achter