Welkom bij Burgergazet

Niks vernielen hier

Leden login

Wachtwoord vergeten?

De bal is rond

Tik, tik, tik, tik. Nee, het zijn niet de eerste regendruppels na een lange, droge periode, maar ik heb het over een kijkspel dat via de beeldbuis bij ons binnenkomt en voetbalsport wordt genoemd.

Tientallen uren hebben we mogen ‘genieten’ van dit kijkspel, waarvan het wereldkampioenschap in Rusland wordt gespeeld en dat binnenkort is afgelopen.

Waar heb ik zo af en toe naar zitten kijken. Heel veel tik, tik, tik, tik met de bal van man naar man en vervolgens terug naar de keeper. Nu was het tot nu toe niet uitsluitend kommer en kwel.

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen, dat het zo heel af en toe best een aardig kijkspel was. De wedstrijd België – Brazilië van eergisteren (6/7) was best de moeite waard en werd ook nog eens door België gewonnen. Op dit moment is België zo’n beetje het alternatieve Nederlands Elftal.

Voetbal blijkt voor miljoenen mensen van levensbelang te zijn. Neem nu zo’n spektakel als dat WK 2018 in Rusland. Alleen de Russen konden een toegangskaartje kopen vanaf € 20,00, maar voor de overige wereldburgers begonnen de prijzen bij zo’n € 100,00 oplopend tot € 1000,00.

Die kaartjes van € 100,00 waren dan bedoeld voor de goedkope plaatsen van de beginwedstrijden, ook wel de knock–outfase genoemd. Totaal worden vierenzestig wedstrijden gespeeld. Van over de hele wereld, inclusief de zogeheten arme landen, hebben enkele miljoenen mensen de tocht naar Rusland ondernomen.

Ik heb begrepen dat de prijzen voor hotelaccommodaties tijdens dit voetbalspektakel soms tientallen keren ‘over de kop’ zijn gegaan. En dan heb ik het nog niet over de kosten van die duizenden extra vliegreizen. Nee, ik beloof u, ik zal het niet hebben over de CO2 uitstoot.

Tijdens de Nederlandse competitie van de eredivisie keek ik af en toe wel eens naar een wedstrijd. Maar vanwege dat reeds door mij aangehaalde, geestdodende ‘tik, tik, tik, tik-effect’ en dan weer terug naar de keeper, wat ook wel ‘positiespel’ wordt genoemd, is het kijkplezier dat deze sport ontegenzeglijk ook kan leveren, grotendeels verdwenen.

Toch blijft voetbal wereldwijd een enorme aantrekkingskracht houden. Een aantrekkingskracht die zorgt voor een omzet van toch gauw ettelijke miljarden. Auto- en motorsport, tennis, wielrennen of de Olympische Spelen, overal gaat het om grote bedragen. In sommige landen gaat het vooral om basketbal of hockey, maar wereldwijd overstijgt voetbal letterlijk alles.

Het speelt zich allemaal af op een (kunst)grasveld van 100-120 meter bij 64-75 meter. Op beide korte zijden is een simpele constructie met een net geplaatst. Dat wordt het doel genoemd. Beide doelen worden, voor zover mogelijk, verdedigd door de ‘keeper’ en de overige 20 spelers van beide partijen moeten proberen met de voet de bal in het doel van de tegenstander te schieten. Het elftal dat hier het vaakst in slaagt, heeft gewonnen.

En daar draait het dus om. De reguliere speeltijd bedraagt 90 minuten. Moet er, bijvoorbeeld tijdens een toernooi, hoe dan ook worden gewonnen, dan volgt er een verlenging van 30 minuten. Is het dan nog nul-nul, zoals Frits van Turenhout dat vroeger zo mooi kon zeggen, dan volgt er een reeks strafschoppen.

Sommige wedstrijden zijn/waren echter zó saai, dat ze beter direct met die strafschoppen hadden kunnen beginnen. Want voor de ‘supporters’ is alleen winnen belangrijk. Bij zo’n WK-wedstrijd staat er al gauw een ‘waarde’ in het veld van enkele honderden miljoenen eurootjes aan spelers.

Nee, het is op dit moment nog niet bekend welk land wereldkampioen 2018 wordt. Maar het is, hoe je het ook bekijkt, en verbijsterend schouwspel. Met name de beelden van al die tribunes, gevuld met mensen die hun emoties nauwelijks, en soms helemaal niet, kunnen bedwingen. Uitgeschakeld worden tijdens het WK-voetbal en je land wordt in diepe rouw gedompeld.

Ik heb nog nooit een spektakel meegemaakt waarbij het “wij-gevoel” zo’n sterke invloed uitoefent. Politici krijgen, terecht, regelmatig kritiek op de hoogte van hun inkomen. Zeker als ze ook nog eens beschikken over tal van ‘lekkere’ bijbaantjes waar ze weinig tot niets voor hoeven te doen. Sprookjesvertellers en luchtfietsers worden ze vaak genoemd, die weinig méér doen dan hun zakken vullen met uw en mijn geld.

Het zijn juist politici die een sterk “wij-gevoel” zouden moeten realiseren. Maar tot op heden is dat nog niet gelukt. Voor voetballers maakt het niet uit wat ze verdienen (krijgen). Ze mogen elkaar verrot schoppen, ze mogen kronkelend op het veld liggen als ze over een grasspriet zijn gestruikeld en ze mogen regelmatig ‘niet in de wedstrijd zitten’ zoals dat wordt genoemd. Anders gezegd, ze mogen letterlijk alles.

Maar af en toe een pegel in het doel van de tegenstander waardoor ‘wij’ weer uitzinnig van vreugde kunnen zijn, mag blijkbaar honderden miljoenen kosten. Er zijn geen financiële remmingen en de bizarre bedragen zij altijd beschikbaar. Een jaarsalaris van een Kamerlid komt soms overeen met het bedrag dat topspelers per dag dan wel per week ontvangen.

Dat moet dan toch hebben te maken met het feit dat politici niet weten te scoren. Maar goed, de bal is rond en volgende week weten we welk land zich wereldkampioen mag noemen en ik ga, wanneer het zo uitkomt, de komende drie weken met interesse kijken naar de Tour de France. De beelden van dat ‘speelveld’ en wat zich daar op afspeelt, vind ik nu eenmaal aantrekkelijker dan de eerder genoemde grasmat.

 

Tags: , , ,

Laat een reactie achter