Welkom bij Burgergazet

Niks vernielen hier

Leden login

Wachtwoord vergeten?

Artikel 1

Artikel 1 van de Grondwet: “Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan.”

Het was door een amendement van de communist Marcus Bakker dat in 1983 de woorden “Op welke grond dan ook” in artikel 1 van de grondrechten van de Nederlandse Grondwet werden opgenomen.

Als het politici goed uitkomt, mogen ze graag schermen met dit artikel. Toch blijft het een vreemd artikel, dat niet de duidelijkheid biedt die je er van mag verwachten. Maar dat geldt niet alleen voor artikel 1. Wat te denken van artikel 3: “Alle Nederlanders zijn op gelijke voet in openbare dienst benoembaar.” De overige artikelen laat ik gemakshalve maar buiten beschouwing. In veel gevallen zijn het papieren gedachtekeutels waar je in de dagelijkse praktijk weinig mee kunt.

‘In gelijke gevallen gelijk behandelen’ of ‘op gelijke voet in openbare diens benoembaar’. Wat is ‘gelijk’ en wat is ‘ongelijk’. ‘Ongelijk is een bochel’, zei mijn vader vroeger. Wat is er door de eeuwen heen al met woorden gerotzooid. Hele oorlogen werden en worden erom en ermee gevoerd. En waarachtig niet alleen in de politiek.

In artikel 1 wordt dus duidelijk gesteld dat discriminatie niet is toegestaan. Uiterst slimme, sluwe dan wel lepe figuren hebben daarom bedacht dat zogeheten ‘positieve discriminatie’ wèl is toegestaan. Maar wat positief is voor de één is negatief voor de ander.

En wat zijn eigenlijk ‘gelijke gevallen’. Elke dag blijkt weer, dat er geen ‘gelijke gevallen’ bestaan.’ Als een burgemeester in de supermarkt twee pizza’s niet heeft betaald, dan is hij dat ‘vergeten’ vanwege zijn verstrooidheid. Maar bij hetzelfde ‘vergrijp’ bent u een dief en wordt als zodanig behandeld.

Als u in uw nieuwe baan niet voldoet aan de verwachtingen en ook nog eens regelmatig te diep in het glaasje kijkt, dan volgt ontslag. Maar een burgervader of –moeder kan zich bij gebleken ongeschiktheid beroepen op ‘gebrek aan chemie’ en vervolgens opstappen, inclusief een riante wachtgeldregeling. Ik moet nog wel eens denken aan dat voormalige D66 vrouwtje Wassila Hachchi, dat plotsklaps uit de Tweede Kamer stapte, naar New York vloog en ook nog een kleine drie ton als wachtgeld mag opstrijken.

Politici kunnen schuren langs de randen van de wet. U niet. U houdt zich aan de wet of gaat eroverheen. Voor u is er geen tussenweg. En dan die Stefan Huisman, inmiddels voormalig burgemeester van Oosterhout. Hij stapte onlangs op, omdat hij, zoals hij zei, een grens was overgestoken. Dat had dan wel te maken met een te intensieve relatie met alcoholische versnaperingen. En vervolgens mag hij tien jaar wachtgeld incasseren.

Bij dit soort berichten denk ik, helaas, ook nog wel eens aan mannetje Pechtold. De niet-religieuze zedenprediker van D66 die anderen graag de maat mag nemen. Voor mij is hij een van de grootste taalverkrachters in de Nederlandse politiek.

Alexander Pechtold stond in een tv-debat (9/2) te schreeuwen tegen Thierry Baudet dat zijn partij, de FvD, racistische uitlatingen doet (wat niet waar is) en dat D66 niet met zo’n partij wil samenwerken, maar ‘voor het gemak’ vergeet mannetje Pechtold, dat vanuit zijn partij Pim Fortuyn op walgelijke wijze werd gedemoniseerd tot de dood erop volgde.

En niet, zoals we allen weten, omdat Fortuyn ziek werd, maar omdat het demoniseren door D66 en ook vanuit andere partijen, ertoe heeft geleid, dat een maniak als Volkert van der Graaf meende Pim Fortuyn te moeten vermoorden. Gezien het waanzinnige gedrag van Pechtold lijkt het erop, dat hij uit is op een herhaling van 6 mei 2002.

Jan Dijkgraaf, columnist bij TPO, heeft gisteren (11/2) nog eens een uiterst realistisch en dus waar gebeurd filmpje op de betreffende site gezet en gewezen op de ‘vergeetachtigheid’ van het vunzige mannetje Pechtold. (Zie hier)  De maanden voor de dood van Fortuyn ‘vlogen’ de walgelijke verdachtmakingen ons om de oren.

In willekeurige volgorde, volgen hier de namen van enkele politieke of aan de politiek gerelateerde figuren die nimmer zijn aangepakt voor hun rol als demoniserende karaktermoordenaar, zoals Marcel van Dam, Thom de Graaf, Matty Verkamman, Paul Rosenmöller, Hans Dijkstal, Gerrit Zalm, Ad Melkert en vele anderen.

In Trouw (11-5-2002) lees ik in een artikel van Paul Fentrop: “De NOS verlengde het contract van sportcommentator Hans Kraay niet omdat die zich kandidaat had gesteld voor Leefbaar Nederland. Zo wordt in onze democratie met het passief kiesrecht omgesprongen.”

En het lijkt weer dezelfde kant op te gaan. Lieden als Pechtold lijken zelfs trots te zijn op hun demoniserende gedrag. Mensen die menen zich kandidaat te moeten stellen voor de PVV of FvD kunnen in elk geval artikel 1 van de grondwet wel vergeten. Voor hen bestaat er geen situatie van ‘gelijke behandeling in gelijke gevallen’. Na hun politieke loopbaan kunnen ze de weg naar een reguliere baan in de meeste gevallen wel vergeten.

Daar zal Pechtold, voor zover hij er de kans toe krijgt, met zijn demoniserende uitspraken wel voor zorgen en hij kan zich dit ook nog straffeloos permitteren. Pechtold demoniseert bij het leven, desnoods tot de dood erop volgt en heeft daarbij geen oog voor zijn eigen blunders dan wel de blunders van partijgenoten; nu en in het verleden. Op 6 mei 2002 hebben we helaas moeten beleven waar de invloed van karaktermoordenaars toe heeft geleid.

De dag dat Thierry Baudet, gelijk Geert Wilders, moet worden beschermd, lijkt steeds dichterbij te komen.

 

Tags: , , , ,

Laat een reactie achter